نکته مهمی که بر عام و خاص آشکار شده است ، تزلزل در تصمیمات ستاد ملی کورونا و اعوجاج در رفتار مسوولین مختلف است که حکایت از تردید در تصمیم گیری و هراس از نتایج تصمیمات اتخاذ شده و قبول مسوولیت پیامدهای ناشی از آن دارد. این موضوع آن قدر شفاف است که دیگر نمی توان آن را لاپوشانی کرد و حداقل توالی رویدادها و تناقض تصمیمات در بازه زمانی ۴۰ روزه ، حکایت از وجود عنصر هراس از پیامدهای تصمیمات دارد

*هوشنگ عطاپور- به نظر نگارنده، تزلزل در تصمیم گیری رئیس جمهور، هیات دولت و ستاد ملی کورونا، ناشی از فروکاست و زوال فزاینده قدرت و اختیارات قوه مجریه در طی دو دهه اخیر دارد. البته این فروکاست اختیارات و تحدید قدرت دولت در دوره ای که قدرت اجرایی در دست جناح اصلاح طلب بوده ، بیشتر شده است!

ریاست دولت( قوه مجریه) باید به عنوان منتخب مستقیم مردم، و شخص دوم مملکت، قدرت و اختیارات از دست رفته خود در حوزه سیاست خارجی و داخلی را با استناد به قانون اساسی ، به نهاد دولت بازگرداند تا بتواند روح مردمسالاری تعریف شده در قانون اساسی را از افول نجات دهد و جمهوریت نظام را حفظ بکند.

برای مقابله با بحران ها به ویژه بحران جاری اپیدمی کورونا و بحران اقتصادی قریب الوقوع دوران پسا کورونا دولت نیازمند داشتن اختیارات قانونی خود برای اتخاذ تصمیم گیری های اساسی است.

در شرایط تحریم و افت شدید قیمت نفت و ورشکستگی بنگاه های اقتصادی ،به ویژه بخش خدمات ،و افت شدید منابع درآمدی دولت ، بازنگری اساسی در سیاست خارجی و داخلی امری ضروری است. قاعدتا تلاش برای رفع تحریم ها هم مستلزم تغییر در سیاست های داخلی و هم تحرک قدرتمند در حوزه دیپلماسی است. وزیر امورخارجه در پیام نوروزی خود نکات بسیار مهمی را درباره الزامات سیاست خارجی دولت در دوره پسا کورونا گفتند ، ولی اجرای آن سیاست ها ،نیازمند دست باز و وسعت اختیارات وزارت امورخارجه در پیگری آرای کارشناسی ، و نظرات علمی در عرصه عمل و خارج از متغیرهای خارج از دیپلماسی است.

واقعیت آن است که در این مقطع تاریخی باید باردیگر از راهبرد “نرمش قهرمانانه” استفاده کرد تا تهدیدهای خطرناک علیه امنیت ملی و سلامت شهروندان خود را رفع کنیم. اقتصاد ایران بعد از کورونا به شدت نیازمند تزریق ارز و تعامل با دنیاست : اگر از این فرصت برای رفع تحریم ها استفاده نشود، تبعات کورونا بر حیات و معیشت شهروندان فاجعه بار خواهد بود.

هم اکنون باید به جای ” حفظ وجهه” به “حفظ نفوس”(جان شهروندان) قیام کرد.متاسفانه ، این هایی که در اثر ابتلا به بیماری ویروس کورونا در هر سنی و با هر نوع شرایط جسمی جان می سپارند ، “عدد و رقم ” نیستند ؛ انسان هایی هستند که در صورت اتخاذ تصمیمات درست و به موقع ، می توان از فوت آنها جلوگیری کرد. مرگ و میر ناشی از کورونا قابل پیشگیری است.

کودکاندودجوانان آینده این مرز و بوم ، اما سالمندان و میانسال ها هم ثروت و ذخائر انسانی ما هستند و حق نداریم سلامت و جات آنها را کم ارزش نشان دهیم‌.

از این بحران خوب و بد همه دولت ها و ملت ها با کارنامه ای باز در تاریخ عبور خواهند کرد. خودتعریفی فعلی هیچ ارزشی ندارد. زیرا یکی – دوسال از گذشت بحران ، اعداد و ارقام و شاخص های دقیق علمی ،  کارنامه و نمره این آزمون را به افکار عمومی  جهان اعلام خواهد کرد و رتبه ی دولت ها را پیش عموم مردم معلوم خواهد ساخت.

اما به جز نمره کارنامه مدیریت بحران کورونا، آزمون مهمتر ، مدیریت شرایط اقتصادی، سیاسی و اجتماعی پس از بحران و دوره بهبود( Recovery) است. هر دولتی بتواند دوره بهبود و بازتوانی را سریع طی کند ، مانع تحمیل فشار اقتصادی بیشتر به مردم خود خواهد شد. اگر این دوره به دلیل کمبود و فقر منابع مالی و پولی طولانی شود، فلاکت اقتصادی در انتظار دهک های پایین جامعه و ورشکستگی هر چه بیشتر بنگاههای اقتصادی و افزایش لشکر بیکاران خواهد بود.

اگر  در کشور خودمان ایران ، در بر همین پاشنه به چرخد ، سیاست داخلی و خارجی با همین راهبردهای فعلی ادامه پیدا بکند ، و دست دولت در تصمیم گیری ها بسته باشد ، عبور از بحران اقتصادی پسا کورونا جز با فلاکت اقتصادی بخش  آسیب پذیر جامعه مقدور نخواهد بود و روند توسعه در کشور به اغما خواهد رفت.

چنین مباد!

ایمیل مستقیم: info@enekaseno.ir

دیدگاه شما چیست؟

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد. موارد الزامی نشانه‌دار هستند.*

*